لوریس چکناواریان همیشه شروع مهم است و ارکستر ملل هم خوب شروع کرد اما مهمتر از آن ادامه کار است که امیدوارم ادامه دهند... ادامه	بیژن ترقی من هم دلم می خواست در این کار وطنی سهمی داشته باشم. نه تنها من، همه  آن شب استقبال باور نکردنی  کردند... ادامه

عبدالحسین آذرنگ کنسرت ارکستر ملل یک حادثه مهم و تاریخی بود...ادامه

فـهــرستــی از نشانی وب سایت ارکـستــرهـــــای جهان

نخستین کنسرت ارکستر ملل در تالار وحدت

ارکستر ملل ایران به رهبری پیمان سلطانی در تاریخ ۱۰ و ۱۱ مهر ماه ۱۳۸۴ در تالار وحدت تهران به روی صحنه رفت. در این اجرا سیاوش بیضایی به عنوان آهنگساز و تنظیم کننده، بهمن رجبی به عنوان تکنواز تنبک، کیوان ساکت به عنوان تکنواز تار و سالار عقیلی به عنوان خواننده با این ارکستر همکاری داشتند. مدیریت داخلی ارکستر به عهده بابک خضرایی بود. ارکستر ملل بر پایه‌ی تقابل فرهنگ‌های موسیقایی جهان و جهان ایرانی تشکیل شد و تحت این عنوان قصد داشت در برنامه دراز مدت خود به اجرای آثاری از تمدن‌های مختلف دنیا و آثار موسیقایی کشورها و فرهنگ‌های مختلف دنیا بپردازد. و همچنین در اجرای این آثار از نوازندگان ملیت‌های مختلف استفاده کند. ارکستر ملل در اجرای نخست خود با ترکیب سازی  خاصی به روی صحنه رفت. ترکیبی از سازهای ملی و باستانی ایران (تار، سه تار، عود، بربط، رباب، تار بم، سنتور بم، سنتور، قانون، کرنا، مارنای، کرمیل، نقاره، دف، تمبک و...) و سازهای اروپایی (ویولن، ویولا، ویلنسل، کنترباس، پیانو، فلوت، فاگوت، کلارینت، ابوا، هورن، پرکاشن و ...) و با حضور نوازندگانی از کشور ارمنستان با همراهی ۷۲ نوازندهٔ ایرانی به اجرای آثاری از تمدن های مختلف پرداخت. سرود دلفی از تمدن یونان (مربوط به چند صد سال قبل از میلاد)، اولین سرود ملی ایران مربوط به دوره قاجار ساخته موسیو لومر فرانسوی (موسیقیدان نظامی اعزامی به ایران در دوره قاجار، این سرود برای پیانو  نوشته شده و یک بار به هنگام ورود مظفرالدین شاه قاجار و در حضور وی در پاریس اجرا گردید و اجرای آن توسط ارکستر ملل اولین اجرای رسمی و ارکسترال آن است كه به پیشنهاد رهبر ارکستر در دوره حاضر ترانه ای برای آن توسط بیژن ترقی سروده شد.) به همراه خواننده اجرا گردید.... ادامه

حکایت شرر و افسردگی

یادداشتی درباره زندگی کوتاه "ارکستر ملل"

سید علیرضا میرعلی نقی

پژوهشگر و مورخ موسیقی معاصر ایران

درآمد:

تاریخ نگاری، لااقل به شکل کلاسیک آن، گزارش از نتایج و حاصل هاست; نه گزارش از مکانیسم ها، بررسی مراحل آغاز تا انجام و یا شرح دشواری های منزل به منزل. تاریخ نگار متعارف، فقط محصول را می بیند و انگار که اصلاً مربوط به او نیست که آن محصول، خودش مولود چه شرایط وامکاناتی است. این نگاه ارباب منشانه، نوعی از نثر و نگارش را می سازد که اگر چه از قلم افراد مختلفی بیرون آمده، و یا در ظاهر ممکن است از سلیقه های متفاوتی حکایت کند، همه شان کم و بیش در یک وجه مشترک هستند و آن "گزارش به ارباب" است. لحن آنها و صدایی که از متن شان بر می خیزد، طوری است که انگار یک مباشر دقیق و کاری، دارد به ارباب متبوعش گزارش می دهد. البته این اپیدمی قدیمی نیست و جدید است، و علت های زیادی دارد که به این یادداشت مربوط نمی شود. وگرنه در نوشته های بزرگان نسل اول تجددخواهان موسیقی ایران، از این نوع نگاه و نگارش چیزی نیست. یادداشت های هر چند کوتاه استاد روح الله خالقی از مشکلات تاسیس و راه اندازی انجمن موسیقی ملی و ارکستر آن، و سخنرانی کوتاه ولی بسیار موثر استاد علینقی وزیری درباره دشواری های استخوان شکن تاسیس و سرپرستی مدرسه عالی موسیقی و ارکستر آن را باید خواند تا تفاوت های فاحش را دریافت. متاسفانه، بسیار به ندرت اتفاق می افتد که موسیقیدانی، عامل به خلق و اجرا، وقایع نگار کار خود نیز باشد.... ادامه